Secundaire parameters | Waterkwaliteit | Alle belangrijke waterwaardes en afhankelijkheden op een rijtje

Waterkwaliteit

noodzaak voor ontwikkeling

Electric Conductivity (EC)

Electric Conductivity (EC)


EC, de Electrical Conductivity, is een grootheid die de mate van elektrische geleidbaarheid van een vloeistof in de vijverwereld uitdrukt in milliSiemens per cm (mS/cm). EC wordt vaak in één adem genoemd met TDS (“totally dissolved solids”, totaal aan opgeloste stoffen), maar is niet hetzelfde.

De enige echte manier om een TDS van een bepaalde hoeveelheid water te bepalen is om het residu te wegen nadat al het water is verdampt. Soms zie je bijvoorbeeld witte kringen als water is opgedroogd, dat is (allemaal onderdeel van) TDS: het residu heeft massa (gewicht) en je kunt het in principe wegen. Daarvoor is specialistische apparatuur nodig dus wordt gebruik gemaakt van een andere eigenschap zijn de elektrische geleidbaarheid: omdat de waterstof (H) en zuurstof (O) atomen van water (H2O) geen elektriciteit afgeven wordt dit automatisch veroorzaakt door alle andere stoffen die in de oplossing aanwezig zijn. De meeste metalen, mineralen en zouten dragen dus een lading en zijn als zodanig meetbaar middels EC.

Multi-meter voor EC, TDS en Temperatuur

Geleidbaarheid
Onder de geleidbaarheid van een vloeistof wordt verstaan het vermogen van die vloeistof om elektrische stroom te geleiden. In een vloeistof zijn het de opgeloste ionen (geladen deeltjes) die de stroom kunnen geleiden. Geleidbaarheid is precies omgekeerd aan weerstand: hoe hoger de geleidbaarheid hoe lager de weerstand.

Deze geleidbaarheid wordt gemeten door een referentie (wissel-)spanningsverschil (V) tussen elektrodes van een meetcel aan te leggen en vervolgens de stroom (I) te meten. Uit de Wet van Ohm volgt de weerstand (R). De geleiding is 1/R ook wel uitgedrukt in de eenheid Siemens. De afmeting en constructie van de cel (celconstante = d (afstand tussen de elektrodes) / a (oppervlak van de elektrodes) is van invloed op de gemeten geleiding.

Van geleidbaarheid naar TDS
Geleidbaarheidsmeters meten alle opgeloste ionen, vandaar dat de meetwaarde ook uitgedrukt kan worden in concentratie opgeloste vaste stoffen: ppm TDS (part per million Total Dissolved Solids).

Om de geleidbaarheid van een vloeistof om te zetten naar TDS moet de conversie-factor bekend zijn. Afhankelijk van de fabrikant van de meetapparatuur worden de volgende conversie-factoren gehanteerd (om het makkelijk te maken):

  • USA 1 milliSiemens/cm (EC 1.0 or CF 10) = 500 ppm
  • European 1 milliSiemens/cm (EC 1.0 or CF 10) = 640 ppm
  • Australian 1 milliSiemens/cm (EC 1.0 or CF 10) = 700 ppm

Dit levert de volgende overzichtstabel op (bij een input van 1 EC):

Grootheid
Waarde
S/cm
0.00100
milliS/cm
1.00
microS/cm
1.00e+3
EC
1.00 mS/cm
CF
10.0
mho cm
0.00100
mho m
0.0000100
ppm TDS
640

Siemens (S) is dus de eenheid van geleiding. De geleiding van water wordt over een bepaalde afstand gemeten, vandaar de input in S/cm of mS/cm. Een andere eenheden zijn Mho cm, CF (in America en Australie) en EC.

Is er dan geen makkelijke manier dit te onthouden?
Jazeker, dat is er. Als vuistregel kan men het volgende aanhouden:

1 EC = 640 ppm
1 ppm TDS = 1,56 uS (micro-Siemens)

dus

1 ppm TDS = 0,00156 mS (milli-Siemens)

Lees meer: http://www.lenntech.nl/calculatoren/geleidbaarheid/tds.htm#ixzz3kOlVS1I0

Koolstofdioxide (CO2)

Koolstofdioxide (CO2)


Koolstofdioxide, ook kooldioxide of koolzuurgas genoemd (CO2), is een gas dat in onze vijvers is opgelost. CO2 is een gas dat per definitie in de atmosfeer aanwezig is. De belangrijkste gassen die we terugvinden in de atmosfeer zijn:

  • Argon
  • Koolstofdioxide
  • Stikstof
  • Zuurstof

Doordat water in staat is om gassen op te lossen vinden we CO2 en andere gassen ook in ons vijverwater. Toch is de verhouding tussen de gassen in water en lucht anders, wat voornamelijk is toe te wijzen aan de slechte oplosbaarheid van stikstof in water. Dat geeft de andere gassen de mogelijkheid om in grotere verhoudingen aanwezig te zijn. In ons vijverwater zijn de verhoudingen dan ook structureel anders. In onderstaande afbeeldingen zijn deze verhoudingen weergegeven, waarbij opgemerkt moet worden dat de hoeveelheid CO2 in water beduidend hoger is dan in de lucht:

Hoeveelheid CO2 in water in verhouding met andere gassen Hoeveelheid CO2 in de lucht in verhouding met andere gassen

Van de eigenschap dat stikstof in water minder goed oplost maken wij dankbaar gebruik. Wanneer we de vijver beluchten, en daarmee dus lucht uit de atmosfeer in het water brengen vergroten we, door de turbulentie die aan de oppervlakte van het water ontstaat, het oppervlakte van onze vijver. Omdat zuurstof aan de oppervlakte wordt opgenomen verhogen we direct de hoeveelheid opgeloste zuurstof (en CO2) in onze vijvers! Zuurstofopname vindt dus praktisch niet onder water plaats maar aan de oppervlakte van uw vijverwater, het is de waterverplaatsing naar de oppervlakte (via de opstijgende luchtkolom) dat dit mogelijk maakt: door de stijgende luchtbellen brengt u water naar de oppervlakte alwaar de diffusie kan plaatsvinden en het water het zuurstof kan opnemen. Wanneer u overigens gebruikt maakt van pure zuurstof of een concentratie waarin de concentratie zuurstof hoger is dan de concentratie in uw vijverwater kan zuurstofopname onder water gerealiseerd worden, maar met een conventionele luchtpomp is dit niet mogelijk. Aangezien zuurstof een zeer belangrijke rol speelt in de vijverhuishouding is de opname van zuurstof wenselijk dus maak er goed gebruik van en controleer uw beluchting regelmatig!

De CO2-waarden in uw vijverwater in relatie tot diffusie met lucht uit de atmosfeer is relatief wanneer u ook daadwerkelijk koi in uw vijver hebt… koi beïnvloeden namelijk (ook) deze verhoudingen vanwege extra CO2-produktie! In de cellen van koi wordt bijvoorbeeld glucose verbrand dat als resultaat van onze voeding aanwezig is (suikers). Om deze omzetting te kunnen doen is zuurstof benodigd (O2) en komt kooldioxide (CO2) vrij. Het hemoglobine speelt hierbij een belangrijke rol en kan gezien worden als een transporteur van zuurstof naar weefsel en spieren, en neemt op de retour het CO2 weer mee terug. Dit CO2 wordt dan ook via de bloedbaan door de koi naar het water afgevoerd (middels een diffusie bij de kieuwen), en de koi zal weer zuurstof op moeten nemen voor een volgende omzetting. Dit is een permanent proces. De opname van zuurstof en de afgifte van koolstofdioxide veroorzaakt dus veranderende CO2-waardes in de vijver. Een andere bron van CO2 in de vijver zijn de bacteriën die zorg dragen voor het omzetten van organische verbindingen zoals afval van uw koi. En daarnaast produceren planten (waaronder ook draad- en zweefalgen) CO2. Uw gehele vijver is dus een complete CO2-fabriek! De concentratie van CO2 in uw vijver kan dus hoger zijn dan in de atmosfeer waardoor u middels beluchting CO2 uit het water drijft.

Cellen produceren dus koolstofdioxide als afvalproduct van de stofwisseling. Wanneer uw koi inspanning moet leveren, bijvoorbeeld voor de vertering van voer of zwembewegingen, dan levert dit extra koolstofdioxide op dat via het bloed wordt afgevoerd. De intern ontstane koolstofdioxide verlaagt de interne pH van de koi die doorgaans door de koi tussen de 7.35 en 7.45 wordt gehouden. Inderdaad, ook de koi hanteert intern een pH-waarde die meetbaar (van het bloed). De interne omzetting van zuurstof naar kooldioxide levert een aantal effecten op die zichtbaar zijn aan de koi:

  • Wanneer er veel zuurstof is en weinig koolstofdioxide dan ademt de vis erg langzaam. Het interne CO2 kan dan middels diffusie eenvoudig naar buiten treden via de kieuwen vanwege de eigenschap dat een gas stroomt van een hogere naar een lagere concentratie. In dit geval is de concentratie in de vis hoger dan van het water. In deze situatie is de interne pH van de koi wat verhoogd boven de normale waarden. Deze situatie lijkt heel erg goed maar door de verhoogde intern pH-waarde minder wenselijk.
  • Wanneer er erg veel zuurstof en erg veel koolstofdioxide is ademt de vis ook erg langzaam. Door het hoge CO2 gehalte in het water zal de intern aanwezige hoeveelheid CO2 ook per definitie hoog zijn. In deze situatie zal de vis op langere termijn gezondheidsproblemen oplopen vanwege het constant bij moeten sturen van de interne pH van het bloed.
  • Wanneer er weinig zuurstof en veel kooldioxide in het water is dan ademt de vis erg snel. Het CO2-gehalte in het bloed zal snel stijgen wat deels wordt gecompenseerd door de verhoogde ademhaling, maar de interne pH van het bloed zal dalen. De vis zal in deze situatie een vorm van lusteloosheid vertonen, omdat deze zijn/haar activiteit terugschroeft om energie, en daarmee zuurstof, te kunnen besparen.
  • Wanneer er weinig zuurstof en weinig koolstofdioxide is zal de vis snel ademen. Koolstofdioxide zal snel afgevoerd worden uit het bloed maar de pH van de vis zal snel stijgen. Juist bij lage zuurstofgehaltes en erg weinig koolstofdioxide zal de interne pH snel stijgen waardoor de vis ernstig in de problemen komt.

De aanwezigheid van kooldioxide EN de mate waarin kan tot vervelende situaties leiden. Met name in de aquariumwereld wordt veelal gestuurd met CO2 om daarmee de pH van het water te beïnvloeden alsook de plantengroei te bevorderen. Voor een vijver wordt echter geadviseerd hier niet mee te experimenteren, en middels reguliere beluchting te zorgen van een goede ontgassing waarmee de aanwezigheid van zuurstof en kooldioxide in het bijzonder binnen toelaatbare grenzen blijft.

Dissolved Oxygen (DO)

Dissolved Oxygen (DO)


Zuurstof speelt een belangrijke rol bij alles wat leeft, en in een vijver is dat niet anders. Koi verbruiken zuurstof bij het ademen, maar ook alle chemische processen die in uw vijver en filter plaatsvinden kunnen niet gebeuren indien er onvoldoende zuurstof aanwezig is. Dit is ook een van de redenen waarom een goed bezette vijver feitelijk niet zonder hulpmiddelen kan om het zuurstofgehalte in het water op peil te houden: er worden niet alleen filters belucht, maar vaak ook de vijver zelf middels een watervalletje, een trickle-filter of een beluchte bodemdrain. De totale hoeveelheid opgeloste zuurstof is ook meetbaar, en wordt uitgedrukt in de waarde DO ("dissolved oxygen"). In de handel zijn speciale meters verkrijgbaar om de DO-waarde te meten:

Dissolved Oxygen meter van Hana

De totale hoeveelheid zuurstof die kan worden opgelost in het water is afhankelijk van de watertemperatuur en zoutgehalte. Bij stijgende watertemperaturen en zoutgehalte is de maximale opname lager. Het zoutgehalte wordt uitgedrukt in ppt en de hoeveelheid opgeloste zuurtsof in mg/l (ppm). In onderstaande tabel wordt de maximale hoeveelheid zuurstof bij een bepaald zoutgehalte afgezet tegen de watertemperatuur:

Opogeloste zuurstof in relatie tot watertemperatuur en zoutgehalte
Voor koihouders die geen zout toevoegen aan hun vijver is de eerste kolom van belang, deze geeft de maximale hoeveelheid opgeloste zuurstof aan bij een gegeven watertemperatuur. De hier aangegeven waardes zijn maximale waardes, in de praktijk is 70% van de aangegeven waarde reëel.

Wanneer u de tabel goed bestudeert dan ziet u dat naarmate de watertemperatuur hoger wordt, de maximale hoeveelheid opgeloste zuurstof afneemt! In de koudere perioden loopt u niet zoveel risico, maar met name in de zomer wanneer de watertemperaturen stijgen wordt beluchten steeds belangrijker.

Karakteristiek van DO


De hoeveelheid opgeloste zuurstof varieert gedurende de dag. Overdag is de waarde hoger dan in de nacht, waarbij de vroege ochtenduren bij het krieken van de dag de laagste waardes hebben. Het is van groot belang u te realiseren dat deze vroege uurtjes (en zeker in de zomerperiode!) heel gevaarlijk kunnen zijn en met name voor grote koi, die veel zuurstof nodig hebben/verbruiken, levensbedreigend kunnen zijn. Dit heeft te maken met het proces van fotosynthese, waarbij overdag aanwezige algen en planten zuurstof produceren en deze in de nacht deze weer verbruiken. Vlak voordat ze weer gaan beginnen met de produktie onder invloed van licht heeft al het leven dus lekker zitten snoepen van de opgebouwde hoeveelheid opgeloste zuurstof. Het CO2-gehalte in uw vijver is dan op zijn hoogst (en daarmee uw pH weer het laagst). Al dit soort kleine of grote schommelingen verstoren de balans in uw vijver en hebben een directe invloed op het welbehagen van uw koi, en daarmee op hun ontwikkeling.

Relatie met beluchting


Beluchting is dus essentieel van uw vijver! Zonder additionele beluchting is in de meeste gevallen het zuurstofgehalte (erg) laag en dit gaat ten koste van de ontwikkeling van uw koi. Er is een bepaalde marge die zij kunnen overbruggen, dus is het maar beter om deze marge zo groot mogelijk te houden. Mocht u bijvoorbeeld twijfelen of en wanneer u zou moeten beluchten, houdt dan bovenstaand in het achterhoofd. Het beluchten van een vijver in de nacht is nog belangrijker dan het beluchten gedurende de dag en zeker bij hoge watertemperaturen, omdat de opgeloste zuurstof dan het laagst is! Maar waarom zou u het risico willen lopen om een niet-optimale DO-waardes in uw vijver te krijgen, laat die beluchting lekker dag-in-dag-uit aan.

Relatie met redox


Het Redoxpotentiaal is direct gekoppeld aan de hoeveelheid opgeloste zuurstof. Het Redox-potentiaal geeft de relatie aan tussen zuurstof en afvalstoffen. Hoe meer afvalstoffen er aanwezig zijn in uw vijver des te lager zal uw zuurstofgehalte zijn. Een redox-meting is dus indicatief voor uw zuurstofgehalte! Een lage potentie, gemeten in mV, betekent dat het oxiderende vermogen van uw vijver lager is/wordt en daarmee direct indicatief voor een dalende hoeveelheid opgeloste zuurstof.

Biological Oxygen Demand (BOD)


In de biologie wordt tevens rekening gehouden met de BOD-waarde. Deze waarde geeft aan hoeveel zuurtsof er nodig is om afvalstoffen te oxideren. Hoe hoger deze BOD-waarde uitvalt hoe slechter de waterkwaliteit is. Een acceptabele BOD-waarde is 1-2 mg/l. Met name nitraten beïnvloeden de BOD-waarde positief omdat deze een indicatie zijn voor de effectiviteit van de afbraak van afvalstoffen (het is dan ook het restprodukt van het nitrificatie-proces).

En mocht u nog twijfelen over het nut van een hoog gehalte opgeloste zuurstof in uw water ten behoeven van de ontwikkeling van groei en ontwikkeling, leest u dan gerust onderstaande rapporten:

The effect of dissolved oxygen on the growth of young-of-the-year winter flounder
ORODS]2.0.CO;2" rel="external">Dissolved Oxygen Requirements of Developing Steelhead Trout and Chinook Salmon Embryos at Different Water Velocities
Acute andchronic toxicity of ammonia to juvenile Metapenaeus macleayi and Penaeus monodono and the influence of low dissolved-oxygen levels

Redoxpotentiaal (redox)

Redoxpotentiaal (redox)


Redoxpotentiaal wordt gedefinieerd als "het potentiaalverschil dat bij een redox-reactie ontstaat tussen het reductiemiddel, de electronendonor en het oxydatiemiddel "(Bron: http://www.encyclo.nl/begrip/redoxpotentiaal).

Dit is op zijn minst een ingewikkelde zin met veel termen waarvan de betekenis een nadere toelichting behoeft. Het redox-potentiaal is een meetgrootte, die de aanwezigheid van oxidatie- of reductiemiddelen in de vijver onder bepaalde voorwaarden kwantificeert. Dit is de verhouding tussen REDucerende en OXiderende stoffen, waarbij de reducerende stoffen primair afvalstoffen van uw koi zijn en de oxidende stoffen aangeven in hoeverre een oxidatie van deze stoffen (middels zuurstof) mogelijk is. De potentie voor deze reductie/oxidatie wordt uitgedrukt in millivolts (mV), in de volksmond praat men dan vaak over de 'redox-waarde". Het Redox-potentiaal zelf wordt echter uitgedrukt op basis van een schaal die deze reductie/oxidatiekracht weergeeft, namelijk de rH schaal. rH staat voor "reductio hydrogenii", en heeft een waardebereik van 0 (volledige reductie) via 21 (even sterk reducerend als oxideren) naar 42 (volledige oxidatie).Er zijn speciale meters te koop die de potentie voor u kunnen meten (in mV), waarbij sommigen op basis van een gemeten waarde een stopcontact (bijvoorbeeld voor een ozon-installatie) kunnen schakelen:

Redox meter ten behoevel van het meten van de Redox potentie in mV

Een mogelijkheid om de potentie positief te beïnvloeden is het toepassen van ozon. Ook oxiderende stoffen als waterstofperoxide (H2O2) of Kaliumpermanganaat heeft een sterke invloed op de potentie (en Redox-potentiaal), maar zijn niet geschikt om de waarde controleerbaar en bestuurbaar te houden. Het toepassen van ozon verhoogt het Redox-potentiaal en het merendeel van de hobbyisten sturen aan op een basiswaarde van de potentie gelegen tussen de 300 en 350 mv. Toch is dit niet het verstandigst, er is namelijk een relatie tussen het Redox-potentiaal en de pH-waarde van een vijver, deze wordt uitgedrukt in de zogenaamde RH-waarde. Gecorrigeerd met de pH-waarde moet deze waarde zich bevinden tussen de 28 en de 30. De rH-waarde wordt als volgt berekend:

rH = (mV/29) + (2 x pH) + 6.76


mV is hierbij de gemeten waarde van het Redox-potentiaal. Uit deze berekening blijkt dat wanneer vijvers een hogere pH-waarde hebben, het Redox-potentiaal naar beneden bijgesteld moet worden. Indien u bijvoorbeeld een pH-waarde heeft van 8 dan is een redox van 220 een prima waarde! Immers:

rH = (220/29) + (2 x 8) + 6.76 = 30.34

Met deze rH-waarde zit u goed, gaat u hoger dan maakt u uw vijver meer steriel dan nodig!

Praktische waarde van de rH


Maar weinig koi-houders hebben inzicht in de rH-waarde van hun vijver gedurende de dag en nacht. Meestal zijn het gebruikers van Ozon die een beeld hebben, omdat middels ozon de potentie direct wordt beïnvloed en een dergelijke installatie gestuurd wordt op een vooraf ingestelde waarde (althans, voor wat betreft de potentie). In de praktijk is een rH-waarde zelden stabiel, zelfs een flinke regenbui kan al dramatische gevolgen hebben voor de waarde. De rH-waarde is een waterwaarde die van minder groot belang is als eerst werd aangenomen/gedacht. Langzaam verschuift er een accent om juist te sturen op TDS-waarde en deze middels waterwissels of waterbehandeling te optimaliseren. Toch is enig inzicht in het Redox-potentiaal wel aan te raden omdat het u inzicht geeft in de balans tussen zuurstof-reducerende stoffen (biologische en chemische vervuiling) en de oxiderende stof zuurstof. En daarmee dus indirect in de ontwikkeling van uw koi!

Totally Dissolved Solids (TDS)

Totally Dissolved Solids (TDS)


TDS is de Engelse afkorting voor "Totally Dissolved Solids". Dit betekent min of meer een optelsom van alle organische en niet-organische stoffen die in het water zijn opgelost. Dat zijn in eerste instantie dezelfde bestanddelen als ook wordt gerepresenteerd door de KH en de GH. Hierdoor leiden hogere waardes van KH en GH automatisch tot een hogere waarde van de TDS. De TDS wordt weergegeven in "ppm", parts per million.

Deze waterwaarde wordt over het algemeen erg weinig gemeten terwijl deze erg veel kan vertellen over de hygiene van een vijver. Er zijn speciale meters te koop die in één oogopslag de TDS-waarde kunnen presenteren. Hierbij geldt dat hoe hoger de TDS-waarde is des te onzuiverder het water. De TDS-waarde wordt meer en meer gezien als de belangrijkste waterwaarde als het gaat om algehele ontwikkeling van koi.

Belang van TDS
Er wordt wel eens gesteld dat de maximale groei van een koi wordt beperkt door de ruimte waarin deze zich bevindt. Dat lijkt logisch, maar is absoluut onjuist! Het is juist de TDS-waarde die indicatief is voor de grenzen van de groei en ontwikkelling van uw koi. De koi scheidt allerlei stoffen uit, en de hoeveelheid daarvan geeft de koi een indicatie of zijn/haar leefomgeving nog voldoende gezond is om door te ontwikkelen. En deze hoeveelheid wordt gemeten met... de TDS-waarde. Men kan dus stellen dat een lage TDS-waarde een positieve invoed heeft op de groei- en ontwikkelingsmogelijkheden van een koi. Een hoge TDS-waarde is daarvoor funest.

Relatie tussen TDS, KH en GH
Zoals vermeldt is er een relatie tussen deze waterwaardes. Als uitgangspunt kan men stellen dat de TDS-waarde een optelsom is van de KH, de GH en de organische stoffen die in het water aanwezig zijn. Door de GH en KH-waarde van de TDS waarde af te trekken wordt de vervuiling zichtbaar. Omdat de GH en KH uitgedrukt worden in Duitse hardheden (dH) is een eenvoudige omrekening nodig:

1dH = 18 ppm

Hiermee is TDS opeens een heel hanteerbaar principe geworden, onderstaand voorbeeld verduidelijkt dit:

Stel:
uw GH = 8 dH
uw KH = 4 dH
uw gemeten TDS-waarde is 260

De organische belasting van uw water is dan 260 - (8+4)X18 = 44 ppm


Wat is de ideale TDS-waarde
Deze vraag is niet eenvoudig te beantwoorden helaas. Uit bovenstaand blijkt dat TDS een heel eenvoudig te hanteerbare meetwaarde is, maar de absolute bodemwaarde wordt primair bepaald door de KH- en de GH-waarden. En juist deze verschillen in vijvers, omdat het kraanwater of grondwater waarmee vijvers worden bijgevuld per regio erg kunnen verschillen! De getallen in het voorbeeld hierboven zijn een gemiddelde van Nederland, waarmee de minimale TDS-waarde al (4+8) x 18 = 216 bedraagt!!

Van Japan weten we dat koi daar enorm goed gedijen en ontwikkelen. Ook is bekend dat het water in Japan zacht is wat betekent dat de GH-waarde extreem laag moet zijn. Onderstaande afbeelding is een TDS-meting van een mudpond in Japan (met dank aan Mike Snaden):

TDS value of Japanese mudpound

De afgemeten TDS-waarde bedraagt slechts 25 ppm: het totaal aan GH, KH-waarde en overige opgeloste stoffen is dermate laag dat er van een GH-waarde eigenlijk geen sprake kan zijn, er een heel laag niveau van vervuiling is en de mudpond draait op een minimale KH-waarde (er moet bufferend vermogen zijn van de KH om een scherpe daling van de pH te voorkomen). Vergelijk deze waarde eens met het voorbeeld hierboven, en u begrijpt dat wij zonder additionele hulpmiddelen op geen enkele manier dezelfde waterkwaliteit kunnen bieden als de Japanners dat kunnen! Japans water is extreem zacht en bevat een minimum aan opgeloste stoffen waar wij in Europa lichtjaren vandaan blijven!

Het is dus van groot belang om de TDS-waarde zo laag mogelijk te houden, en hierbij rekening te houden met het bufferende vermogen dat ons geboden wordt middels de carbonaten die we meetbaar kunnen maken en uitdrukken in KH. Omdat het leiding- of grondwater al een basiswaarde aan stoffen bevatten ligt er meteen een vaste ondergrens die niet verlaagd kan worden door verversingen van water. De enige manier om deze vaste ondergrens naar onderen te brengen is middels een proces dat "Reversed Osmosis" wordt genoemd middels een separate installatie: de RO-installatie.

Elektrische geleidingsvermogen/geleidbaarheid (microsiemens): EC
Wanneer men discussieert over TDS wordt ook van gerefereerd naar “elektrische geleidbaarheid”, uitgedrukt in microsiemens. Hoewel er een nauwe relatie is tussen beiden zijn ze niet hetzelfde. Meer hierover vindt u in het artikel over EC.