Inmiddels is de eerste gezamelijke beoordeling van de situatie achter de rug. Ondanks dat de koi in goede handen zijn is het toch altijd weer een spannende middag om de koi weer even te zien. Temeer daar er nu een interessante mix tussen tosai en nissai (de Azukari-koi van vorig jaar) rondzwemt. Elke van deze heeft zijn eigen karakteristiek, de jonge nissai tonen nog echt het gulzige gedrag en daarna snel weer onderduiken, terwijl nissai over het algemeen al rustig eet en niet snel van de wijs te brengen is. In de natuur zie je dit ook, het zenuwachtige gekrioel van jonge visjes tussen de grote jongens die rustig hun baantjes zwemmen. U hoeft maar een blik in uw vijver te werpen (figuurlijk ) en dan weet u wat ik hiermee bedoel.

Een nadeel van het lang niet kunnen zien van de koi is dat de verwachtingen natuurlijk de pan uitrijzen. Ook nu weer, de omstandigheden zijn ideaal voor een forse ontwikkeling dus dat is de autorit altijd weer waard. Toch was het begin een beetje een teleurstelling . De koi zijn niet van gisteren en weten door de inzet van de voerautomaat tot op de klok af inmiddels wanneer de sluizen der heerlijke maaltijden opengaan, dus ze wachten geduldig een meter onder het wateroppervlakte tot het moment daar is. Zeer slim, maar door het groene water kun je ze dan niet zien! Dan zelf ook maar eerst gezamelijk een broodje eten en de waterwaardes controleren:



Zoals eerder vermeld worden elke twee weken de waterwaardes gecontroleerd. Op de linkerfoto en rechterfoto is een zuurstofmeter te zien, de tweede is ter controle van de eerste meter daar de waardes relatief hoog zijn. Op dit moment is nog niet duidelijk of de Hana-meter, die toch een flinke duit heeft gekost en speciaal voor deze Azukari is aangeschaft, de juiste waarde voor de DO ("Dissolved Oxygen") voorschotelt. Maar de absolute waardes zijn in deze ook nog niet interessant, het is me meer gelegen in de relatieve schommelingen tussen deze waardes en daarvoor zijn de metingen in ieder geval zeer bruikbaar!

Wat meteen aan het water opvalt is de diepgroene zweem in het water. Dit zijn de zweefalgen, ik heb daar extra opgelet omdat er op dit moment nog bij geen enkele meting nitraat is gemeten! Dit nitraat wordt gezien als een goede voedingsbodem voor algen en planten, het lijkt er dan ook op dat de gevormde nitraten uit de stikstofkringloop zeer rap door de algen woren geconsumeerd. Hiervoor zijn twee bewijzen:



Bovenstaande foto is een detailfoto van het water, de doorvoer van de overloopbuis is nog net zichtbaar en deze zit op een diepte van ongeveer een halve meter. Er zijn dus voldoende zweefalgen zoals te zien aan de groene zweem in het water, maar daar gaat het niet om bij deze foto. Wat verrassend is, is dat er geen enkele draadalg te vinden is aan de wanden! Vaak zien we nog een mooi tapijtje van 2 a drie centimeter maar in de Azukari-vijver heeft draadalg echt geen enkele kans. De verklaring kan erin gelegen zijn dat er onvoldoende voedingsstoffen aanwezig zijn om gevormd te worden, in feite betekent dit dat de zweefalgen de voedingsstoffen volledig op-consumeren!


Een tweede indicatie is dit zeer attractieve planteneiland dat in volle ornaat begin junii te water is gelaten, met de intentie om de voedingsstoffen voor algen uit het water te halen. De bedoeling was om elke maand met een zeis de helse bebossing te lijf te gaan, maar van dit streven is echt niets terecht gekomen. Her en der een plukje kan nog net overleven maar van uitbundige groei is geen enkele sprake!

Hieruit kunnen alvast voorzichtig conclusies getrokken worden. Wat uit de metingen van het nitraat en de indicaties in de vorm van de ontwikkeling van algen en planten blijkt, is dat de bron voor uitbundige groei (ammonium en nitraten) gewoonweg ontbreekt. Dit betekent dat de Azukari-vijver een prima evenwicht heeft weten te vormen tussen het aanbod van stoffen vanuit de stikstofkringloop (ammonium -> nitriet > nitraat) en dat de nitraten direct weer netjes terug gegeven worden aan de natuur!!

Om nog even terug te komen op de koi: na onze eigen voederbeurt zijn we op voedertijd direct bij de vijver gaan kijken, na het aanschieten van de automaat lieten met name de tosai zich uitgebreid zien. De kleuren zien er prachtig uit, ook de sumi lijkt van afstand in ieder geval van prima kwaliteit! Ook lijken de tosai al flink in lengte te hebben gewonnen! De nissai hadden er niet zo'n zin in, wat te wijten zou kunnen zijn aan het tijdstip van de dag en de hitte. Hoe ouder hoe luier, het is waar... . En, hoe groot de verleiding ook was, een visje scheppen behoorde gewoonweg niet tot de mogelijkheden met een klein 1 meter-netje in deze grote vijver want dat zou een kansloze missie geweest zijn. Het blijft dus spannend tot het einde!